Eg må litt tilbake i tid, påskeferie! Tenk me skulle heim til påske å møte familien, dei to små gullungane våras og resten av gjengen. Når du bur langt vekk er det magisk å møtast att.

Me hadde herlege dagar på hytta, ikkje minst på grunn av den store barnedåpen! Talleiv og Kristiane stilte i bunad, stod på ski til Karten Fjellkyrkje, der me hadde ein høgtideleg barnedåp og feira Lyzander. Rømmegraut og spekemat på hytta etterpå med storfamilien og kaffi og kaker med venner seinare på dagen, gjorde påska til ei einaste stor oppleving. Me er heldige...

Tilbake til Kathmandu og den grå tette tåka som prega våren her. Det var mykje forureining og pre-monsoon heile april og mai, store nedbørsmengder og til tider utriveleg å røre seg rundt i byn. Det kom kollegaer frå Oslo for å ha gjennomgang av prosjekta våre, og me hadde ei hardt arbeidande veke. Møte med partnarane er alltid inspirerande og forhåpentleg syns dei det er nyttig å evaluere arbeidet saman med oss. Denne våren har det vore fokus på krav frå Norad/Digni i forhold til nye systemer for å effektivisere bistandsarbeidet. Me kjenner av og til på gapet mellom det akademiske arbeidet som vert gjort i Norge og verkelegheten ute i felt, men det er lærerikt og interessant.

Etter nokre dagar med papirarbeid, var det fint med sightseeing.

Me besøkte Baktaphur, ein by ein liten time utenfor Kathmandu. Der er "pottery-square" med dei mange nydelege brente krukkene, lysholdarane og sparebørsene...

I Baktaphur blei det store øydeleggjingar under jordskjelvet og det er enno mykje arbeid som står att. Likevel er produksjonen av kjeramikk i full gang, innimellom dei øydelagde husa.

Nepalesarane er gode til å lage mat til mange. Her er ei stor gryte på ein gate restaurant, der dei lagar mo-mo, ein av nasjonalrettane her. Det er fylte pasta puter, smakar fortreffeleg og ein kan velge mellom vegetar-, bøffel- eller kyllingfyll.

Trass store nedbørsmengder blømer den praktfulle trompetbusken i hagen. Den har eg like utenfor kontorvinduet mitt, og gir inspirasjon dagelg i mitt arbeid. Den blømer frå byrjinga av mars til langt uti november.

UMN ( United mission to Nepal) har årleg ein retreat for dei utanlandske ansatte. I år var me heldige å få vere med og me hadde ei lang helg i Pokhara, ei dagsreise frå Kathmandu.

Me budde på Shangri-la hotel og nytte fasilitetane der. Godt å kome vekk frå kvadagen og forureininga i storbyen.

Me hadde program på morgonen og litt på kvelden, ellers var det tid for fritid, shopping, soling og bading i det nydelege bassenget i den store hagen. Me hadde og god tid til å bli kjent med gode  kollegaer frå mange deler av verden, over ein kopp kaffi.

Ellen og Calle er blitt mine nye kollegaer og det er triveleg å vere fleire ansatte i HimalPartner. Dei skal jobbe inn i to av våre prosjekt, eit i UMN og eit på KU ( Kathmandu university)

Turen heim tok 9 timar med buss, og det forstår ein når ein ser på vegstandaren. Buss sjåføren måtte ut å grave litt...det er ein vanvittig trafikk på vegane og det er eigentleg eit risikoprosjekt å forflytte seg på vegane i Nepal.

Mai er festival tid både for nepalesarane og oss. I fjor skreiv eg om den store høge vogna dei flyttar rundt i byn, ca ein månadstid i mai, for å tilbed gudane så grøda blir god. Me var meir oppteken av 17-mai. I år, som i fjor, var eg med i 17-mai kommiteen saman med gode venner og folk frå ambassaden. Det blei ei fin feiring.

Frukost med champagne, røykelaks, spekemat og eggerøre, samt kransekake, marsipankake og is. På kvelden var me invitert til canapear på Himalaya hotel og me kunne treffe alle som ambassaden har kontakt med i løpet av året. Då måtte me kle oss fint då...

Lurer på kva busk dette er...den struttar av lilla blomar i mai og juni og den er overalt i byn, vakkert. Då er det vår!

For å introdusere Ellen og Calle for turmulighetane i nærområdet, tok me dei med oss ein laurdag  til nasjonalparken Shivapuri.

Det er ein fin dagstur, der me kjem opp i 2700 meter. Me passerar eit stort kvinnekloster høgt oppe i lia og så går me gjennom ein stor trollskog, før me må ned att.

Utsikten er formidabel og denne laurdagen var det fint vær! Me såg ikkje Himalaya-fjella, men det var ein nydeleg tur.

Utfordringen var dei mange trappene på veg heim. 5 km med trapper rett ned...det gjorde vondt i leggar og lår, men det var verdt det!

I tre dagar etterpå streva me litt i trappene inne i huset, så me passa på å få med oss det me trong kvar gong me var nede på kjøkkenet eller oppe på soverommet...

Det er fantastisk arbeid som blir gjort i Nepal når det gjeld byggjing av trapper, noko me har fått erfare i Norge og. Kvart år kjem det sherpaer til Norge og byggjer fine gangvegar i fjellheimen for turistar og andre, eit utruleg handarbeid.

Dette var ei aldri så lita vårhelsing frå oss. Me har det fortsatt bra her, sjølv om store utfordringar både i jobb og i fritida gjer at me lengtar litt heim i blant. Men det er godt å kjenne på at me har venner og familie heime som fylgjer med oss i kvardag og fest og no tel me ned til sommarfeiren...

MARS MÅNAD I NEPAL

Fins det noko vakrare enn rhodedendron i full blomst? Her er skogar med høge trær og dei fins i fleire fargar. På ein tur med jobben sydover i landet, kjørde me over eit pass der det var full blomstring. Det er ei fin tid å gå trekking, men i år har det faktisk vore mykje overskya vær og regn. 

Me har hatt mykje besøk og det set me stor pris på. Broder Torleiv og svigerinne Turid kom på overraskande besøk i slutten av februar og me hadde nokre intense fine dagar saman. Tusen takk til dåke og så forstår me det slik at dåke kjem att neste vår?

Det er ikkje til å unngå, Himalaya må vere med i kvart blogg innlegg. .Ein blir aldri lei det magiske utsynet når fjella er framme. Forureininga i Kathmandu har vore ein katastrofe i vinter og det er få dagar med god sikt. Det er vegarbeid over heile byn og støvet ligg som eit teppe. Me brukar maske når me syklar og me kjenner at me må ut av byn i helgane for å skifte luft i lungene.

Så kom den store dagen då Marte og familien kom på besøk. Vesle Sara Loti har allerede reist både til Etiopia og no til Nepal. Ho er lettvint, blid og god den der. Ja, det var godt å vere saman over tid og bli godt kjent med kvarandre. Ho var med på det meste...

Fyrste dagen måtte me ut i skogen ein tur. Bror til Bendik, Torjus, Simon og Solveig kom og på besøk og det var godt å gå litt etter eit langt døgn på reis. I skogen møter me ofte kvinner som bærer tungt og dei finn mat til dyra sine.

Så la me ut på ei langhelg. Me reiste frå Kathmandu torsdags morgon, ned til Chitwan, nasjonalparken og var der to døgn. Etterpå reiste med to døgn til Pokhara.

Det blømer så fantastisk på denne tida av året. Store trær, som blømer på bar kvist kunne me sjå over alt i parken. Dei ver heilt nydelege og det blei eit rødt slør over jungelen.

Elefantsafari er aktivitet nummer ein. Tre elefantar stod til vår disposisjon og me skulle sjå om me fann nashorn og andre ville dyr.

Ikkje lenge etter me starta såg me eit stort nashorn. Me såg og mange forskjellige hjortedyr og fargerike store fuglar. Det var og ei mengde med apekattar i trea.

For ungdomane frå Loddefjord, blei dette ei stor oppleving.

Ei av dei store natur opplevingane var å sjå påfugl. Det var to han fuglar som spela for ei hoe. Me kjørde med ein jeep på safari langt inni jungelen, stoppa bilen og kikka på denne flotte dansen.

 Me fekk servera frukost ved elvebredden denne dagen. Kokt egg, brød, muffins, kaffi og frukt. Ein krokodille låg ved elvekanten og såg på oss...

Pappa Tore viser kunster og Sara Loti frydar seg over at ho kan stå i dei sterke nevane til pappaen sin.

 Yes!!! Moro å ha besøk, tid til å vere saman, tid til å ha det gøy, gleden over å oppleve noko saman!

 Like nedafor hyttene der me budde, var det og krokodille. Ikkje akkurat greit å gå ute aleine om kvelden. Me hadde basseng på resorten. Nokon bada der, andre bada med elefantane...

Tore og Marte leika seg...elefantane likar å kjøle seg ned etter ein lang dag i varmen.

Då kvelden kom kom fekk me med oss solnedgangen. Den er magisk over jungelen, raud og stor og det ser ut som himmelen står i fyr og flamme. Ein kokk var med og servera grilla kylling medan me såg på solnedgangen, dekadent med ok...

Det gjekk ikkje mange minuttane før den forsvant bak åsen, ei fin oppleving.

Neste dag reiste me vidare til Pokhara. Der fekk me sjå soloppgangen over Himalaya. Fishtail, det kjente heilage fjellet, som ein ser frå hotellterassen.

Me kjørde opp til Sarankhot eine dagen, ein høgde utenfor byn. Der var det mange paragliderar i lufta. Måtte vere 70 stk samtidig. Ein sport som er blitt veldig populær blant iungdomane.

Me trives best med å sjå på...

Tilbake til Kathmandu og kvardagen. Sara Loti lika å bade i baljen i sola og kosa seg i varmen

Svigerforeldrene til Marte, Inger og Dub kom og på besøk. Det var utruleg triveleg. Her er me på fullmånefest på Boudhanath, den heilage stupaen til buddistane.

Når mørke kom, blei alle lysa tent og det var eit syn.

Like etter at familien reiste tilbake til Norge, skulle eg på felt besøk til prosjekt. Saman med ein av partnarane våre reiste me vestover i landet til Rukum. Ein vakker stad, vidopen dal med jordbruk og fine murhus. Me skulle sjå på korleis kommunehelsetjenesten og sjukhuset i distriktet samarbeider og korleis dei arbeider.

Me tok fly ein veg og kjørde 6.5 timar opp i fjella. Derifra kjørde me i ein jeep på bratte, svingete jordvegar vidare opp i Åsane. Me besøkte ein skule og gav vekk to rullestolar til to brødre, som hadde ein muskel sjukdom. Folk i landsbyen har båre dei rundt i alle år, no kunne dei bevege seg friare. Me besøkte og ei med knekt rygg, som budde på ei fjell hylle. Ho og var glad for gåva.

"Der ingen kunne tru at nokon kunne bu" gjeld her som heime. Det er ufatteleg korleis folk klarar seg og korleis folk lever. Spesielt born med funksjonshemningar har det tøft. Dei blir sett på som straff frå gudane. Dei får ingen behandling og oppfylgjing frå familien.

Helse teamet reiser rundt og gir informasjon og undervisning og lærer familien korleis dei skal forhalde seg til utfordringane dei har.

Me kjørde vidare over elveleie, så ender og kyr skvatt. Me skulle ha Health camp lengre inne i dalen.

Der fekk ei bestemor undervisning i korleis førebyggje feilstilling på ein fot hos ei jente med cp.

Siste dagen møtte me ei gruppe med mødre. Dei er organisert til å hjelpe til i landsbyane, henviser folk til helsepostar og sjukehus og gjer ein stor innsats. Dei har fått tre års opplæring og me hadde eit forfrisknings kurs for dei.

Flyturen heim var ei oppleving med Nepali Airlines. Følte med ikkje heilt safe, men kva gjer ein ikkje for å kome heim til husbonden etter fem dagar! Turen gjekk fint og det var godt å kome heimatt.

Heime i Kathmandu venta Tonje og Kenneth, som hadde vore på trekking i Everest området. Me hadde nokre gjilde dagar saman før dei reiste heim til Norge for å feire påske. Og så reiser me etter...kjenner no at det blir godt med ferie. God Påske venner og familie.